Nie zawsze czułam się dobrze ze sobą. Uważałam, że nie jestem wystarczająco dobra w komunikacji, że brakuje mi wiedzy i tak dalej. Obserwowałam ludzi i zauważyłam, że ci, którzy mają pewność siebie, często nie mają obiektywnych podstaw, żeby ją mieć. Nie zawsze posiadają ogromną wiedzę, nie przeczytali tysięcy książek i nie są najładniejsi w pokoju. Ich pewność siebie wynika z tego, że akceptują to, kim są — i nie wstydzą się tego.
Często samoocena i pewność siebie pochodzą z przekonań, a nie z osiągnięć — wynikają z postawy wobec siebie. Dlatego mniej kompetentni mogą wydawać się pewniejsi, a bardziej kompetentni bywają ostrożniejsi.
Nie potrzebujesz żadnych specjalnych powodów, żeby być pewną/pewnym siebie.
Nie musisz czegoś mieć ani coś wiedzieć.
To, że istniejesz, daje Ci prawo do pewności.
Sam wybierasz, jak się zachowasz. Nie ma żadnych przeszkód, żebyś mówił swoje myśli ze spokojem. Próbuj robić to, co chcesz, bez myśli, że może się nie udać. A nawet jeśli się nie uda — powiedz ze spokojem i pewnością: „No cóż, nie wyszło”.
Wszyscy dookoła martwią się głównie o siebie. Nawet jeśli bliska Ci osoba mówi, że robisz coś „nie tak”, pamiętaj: ona nie jest w Twoich butach i nigdy nie będzie. Ludzie mogą Cię oceniać i wpływać na Ciebie, ale na końcu każdy przeżywa swoje własne życie. To od Ciebie zależy, czy będziesz szczęśliwy. To Ty podejmujesz decyzje i to Ty ponosisz ich konsekwencje — dlatego warto wybierać po swojemu.
Nikt nie zrobi tego za Ciebie lepiej, bo Twoje życie jest unikatowe — i tylko Ty jesteś w tym miejscu, w tej chwili.
Daj sobie przestrzeń, by być sobą. Jesteś wystarczający — nawet jeśli jeszcze w to nie wierzysz.
Akceptując siebie, zaczynasz działać, a wtedy pojawiają się małe sukcesy, które dają poczucie realnego wpływu na własne życie.
